Theatermaker Nora Akachar over strenge opvoeding: “Mijn vader verwarde onze angst met respect"

“Thuis was ik echt een heks”

Nora omschrijft zichzelf als een lastige puber die zich niet veel liet vertellen. Ze voelde zich niet altijd gezien of gehoord en reageerde haar gevoel vooral af op haar moeder. “Mijn moeder hoefde soms maar iets te zeggen en dan was het van mijn kant meteen raak”, vertelt ze. “Bij haar was het veilig en wist ik hoever ik kon gaan.”

Nora vertelt dat haar ouders haar altijd meegaven dat mensen niet over de familie mochten praten. Daardoor ontstond er volgens haar een groot verschil tussen wie ze thuis was en wie ze buiten de deur liet zien. “Buiten was ik de liefste en meest begripvolle vriendin die je maar kon hebben, maar thuis was ik echt een heks”, vertelt ze. Volgens haar was dat gedrag vooral een beschermingsmechanisme. De boze versie van zichzelf was niet wie ze werkelijk van binnen was. “Van binnen wilde ik eigenlijk gewoon een goed gesprek voeren”, vertelt ze. Toch lukte dat niet altijd, mede doordat zij en haar ouders verschillend naar emoties en communicatie keken. 

Angst of respect?

Nu Nora zelf moeder is, probeert ze bewust andere keuzes te maken. Ze wil dat haar dochter haar emoties kan uiten en zich veilig voelt om alles te bespreken. Nora geeft aan dit gevoel niet altijd gehad te hebben tijdens haar jeugd. "In de opvoeding heb ik het echt anders gedaan. Zij mag alles voelen en zeggen. Maar er is wel een bepaalde grens tot waar je kan gaan bij je moeder", deelt ze. Nora benadrukt dat een kind de ruimte moet krijgen om zichzelf te kunnen zijn, zodat er veiligheid ontstaat die zich vervolgens uit in respect. “De vraag is: is het angst of is het respect?”, zegt ze.

Volgens Nora worden die twee vaak door elkaar gehaald. “Mijn vader verwarde onze angst voor hem met respect.” Daarom probeert ze tegenwoordig eerst te begrijpen waar bepaald gedrag vandaan komt. Een kind dat boos is of met een deur slaat, hoeft volgens haar niet direct gestraft te worden. “Soms moet een gevoel er gewoon uit. Daarna kun je samen kijken waar die emotie vandaan kwam.” Daarmee probeert ze de cirkel te doorbreken van de opvoeding waarmee zij zelf opgroeide.