Een rap als strafwerk in de brugklas hielp The Opposites op weg: “Het werd een soort obsessie”
- News
- Een rap als strafwerk in de brugklas hielp The Opposites op weg: “Het werd een soort obsessie”
Een raptekst als strafwerk, gillende meiden en een vriendschap tussen twee tegenpolen: zo begon het voor The Opposites. Willem was extravert en Twan, oftewel Big2, juist ingetogen. Maar in de vriendschap vonden ze iemand met wie ze konden creëren. In de podcast The Opposites: De rest is geschiedenis van Omroep ZWART blikken ze terug op de brugklas, hun vriendschap en hoe samen muziek maken een obsessie werd.
Tegenpolen vanaf de eerste ontmoeting
Willem en Twan leerden elkaar kennen via een oud-klasgenootje van Willem, maar dat viel bij Twan niet zo goed. "Tijdens de introductiedag van onze nieuwe school zag ik Willem op haar schoot zitten. Dus hij moest uitgeschakeld worden", vertelt Twan. Maar zijn eerste indruk veranderde snel. "Eigenlijk was Willem heel leuk, hij kon de moonwalk en dat vond ik heel erg cool." Hun persoonlijkheden waren toen al verschillend. "Ik was altijd outgoing en heel erg extravert", deelt Willem. Terwijl Twan zichzelf omschreef als een 'echte' Opposite, namelijk erg ingetogen.
De twee tieners voelden al gauw een connectie en vonden elkaar in de behoefte om te creëren. Twan speelde gitaar en zat in een band. “De klik tussen mij en Twan kwam voort uit het willen creëren, samen iets creatiefs doen”, vertelt Willem. Ze kwamen graag bij elkaar thuis, ieder om een eigen reden. "Bij mij thuis genoot Twan van de vrijheid en ik waardeerde juist het gezinsleven bij Twan. Daar was het gezin echt betrokken met elkaar. Bij mij thuis was niemand echt met een ander bezig", zegt Willem. "We hadden elkaar daarin erg gevonden, omdat we het fijn vonden om bij elkaar thuis te zijn."
Van strafwerk naar gillende meiden
Volgens Twan moest Willem van de muzieklerares een tekst schrijven als strafwerkopdracht. "De lerares wist dat wij vaker bezig waren met muziek, Willem moest daarom een rap schrijven als straf, omdat hij te bijdehand was", deelt Twan. "Die rap was nogal goed." Uiteindelijk moest Willem de tekst ook uitvoeren op school. Toen hij met een bandje uit zijn klas kwam oefenen, nam Twan al snel de leiding over het optreden.
Willem sloot zich vervolgens aan bij Twans band. “Hij had ook een band en zij waren heel erg rock, met een drumstel en een gitaar. Wij rapten daaroverheen”, vertelt hij. Tijdens optredens merkten ze dat hun muziek en act aansloegen. “Willem stond half te breakdancen op het podium en meiden begonnen te gillen voor hem”, herinnert Twan zich. “Toen wilde ik ook rappen, want dat pakte blijkbaar goed uit.” Wat begon op een slaapkamer en met een schoolopdracht, nam daarna steeds meer van hun leven in beslag. "Het rappen werd een soort obsessie."
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
