Betty Loha meldde mishandeling in haar adoptiegezin bij Jeugdzorg: "Verhaal werd in twijfel getrokken"
- News
- Betty Loha meldde mishandeling in haar adoptiegezin bij Jeugdzorg: "Verhaal werd in twijfel getrokken"
Betty Loha werd samen met haar tweelingzus uit Ethiopië geadopteerd. Voor de buitenwereld had het er alle schijn van dat ze een tweede kans kregen, maar niets bleek minder waar. In het adoptiegezin waar Betty opgroeide, kreeg zij jarenlang te maken met mishandeling en bedreigingen. Voor Wereldadoptiedag op 9 november vertelt ze hoe de druk om dankbaar te zijn het moeilijk maakte om voor zichzelf op te komen en waarom instanties ook na een adoptie verantwoordelijkheid dragen voor een kind.
De keerzijde van een tweede kans
Betty sprak in eerdere interviews al over de mentale en fysieke mishandeling die zij in haar adoptiegezin meemaakte. Haar adoptiemoeder schoor haar en haar tweelingzus kaal. Later dreigden haar adoptieouders volgens Betty het huis in brand te steken of de zussen in een rivier te gooien. De woorden van haar adoptieouders maakten het moeilijk om over haar thuissituatie te praten. "Mijn adoptieouders vertelden mij letterlijk dat ik dankbaar mocht zijn dat ik niet in armoede hoefde op te groeien, dat ik eten en drinken kreeg en dat ik anders niemand op de wereld zou hebben." Daardoor werd het voor Betty moeilijker om haar eigen gevoel serieus te nemen en voor zichzelf op te komen. "Als kind ga je daarin geloven. Je krijgt het gevoel dat je iets verschuldigd bent aan de mensen die jou hebben opgenomen."
Die druk om dankbaar te zijn, herkent Betty ook in de manier waarop vaak over adoptie wordt gesproken. "Ik denk dat adoptie jarenlang vooral vanuit het perspectief van adoptieouders werd bekeken", vertelt ze. Volgens Betty gaat veel aandacht naar hun wens om een kind een betere toekomst te geven, terwijl er minder wordt gevraagd hoe het daarna thuis met dat kind gaat. "Een goede intentie betekent niet automatisch dat een kind ook veilig opgroeit." Daarom vindt Betty dat de verantwoordelijkheid voor een kind niet stopt zodra het in een adoptiegezin is geplaatst.
Veiligheid is geen privilege
Betty was zestien toen ze van huis wegliep en zich bij Bureau Jeugdzorg meldde. Haar tweelingzus Tizita was net als zij geadopteerd, maar de andere kinderen in het gezin waren pleegkinderen die onder toezicht van jeugdzorg stonden. Betty hoopte dat ze naar haar verhaal zou luisteren en de pleegkinderen in veiligheid zou brengen. Volgens haar werd het verhaal vervolgens in twijfel getrokken en bleven de pleegkinderen alsnog in het gezin wonen. "Voor mijn gevoel werd mijn verhaal daarmee ontkracht." Ze begrijpt nog steeds niet waarom de andere kinderen in het gezin bleven wonen. "Als mijn situatie werkelijk zo ernstig was als ik vertelde, waarom werd er dan niet ingegrepen om ook de andere kinderen te beschermen?"
Haar ervaring uit haar jeugd is de reden dat ze zich nu inzet om te voorkomen dat andere kinderen hetzelfde overkomt. "Ik heb uiteindelijk als zestienjarige zelf de verantwoordelijkheid moeten nemen voor mijn veiligheid." Betty vertelt dat die verantwoordelijkheid bij volwassenen en instanties lag. Dat een kind eten krijgt en een dak boven het hoofd heeft, betekent volgens Betty niet dat het thuis veilig is. "Eten, drinken, een dak boven je hoofd en veiligheid zijn geen privileges waarvoor een kind dankbaar moet zijn. Het zijn kinderrechten."
Ik heb als kind lange tijd gedacht dat ik alles alleen moest oplossen
Wat een kind niet meteen vertelt
Inmiddels spreekt Betty ook met professionals uit de Jeugdzorg. Volgens haar onderschatten zij soms hoe goed kinderen die thuis onveilig opgroeien volwassenen kunnen lezen. "Ze zijn volledig afgestemd op hun omgeving en weten precies welke antwoorden veilig zijn." Daardoor vertelt een kind niet altijd meteen wat er speelt, zelfs wanneer het dringend hulp nodig heeft. Betty vindt dat hulpverleners geduldig contact moeten maken en vertrouwen moeten opbouwen, zonder een kind onder druk te zetten. "Dat lukt niet in één gesprek."
Als iedereen zegt dat je het goed hebt, terwijl je je thuis niet veilig voelt, kun je volgens Betty aan jezelf gaan twijfelen. "Je bent niet ondankbaar wanneer je aangeeft dat iets niet goed gaat." Ook als iemand je verhaal niet gelooft, raadt ze aan te blijven zoeken naar een volwassene die wel luistert. "Ik heb als kind lange tijd gedacht dat ik alles alleen moest oplossen." Een tweede kans moet volgens Betty ook betekenen dat een kind wordt beschermd wanneer het in dat nieuwe gezin niet veilig blijkt.
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
Lees ook
Films, Series & TV
Adoptiekinderen jarenlang mishandeld en seksueel misbruikt: "Heb m'n adoptie teruggedraaid"
FunX
Xiangxia (26) maakte docu over adoptie: "Ik schaamde me voor mijn uiterlijk"
FunX
Rodrigo zocht 'biologische moeder' op: "Ik ontdekte 1,5 jaar later dat ze niet eens mijn moeder was"
Opinie
Het stoppen van buitenlandse adoptie is slechts het begin