Kimberley over zoektocht naar identiteit in docu: "Ik groeide op met de achternaam van een vreemde"

"Ik kreeg de achternaam van een vreemde"

Voor Kimberley begon de zoektocht naar haar identiteit al op jonge leeftijd.  Door een oude Nederlandse wet kreeg zij automatisch de achternaam van de ex-partner van haar moeder, in plaats van die van haar biologische vader. Dat kwam doordat zij binnen een bepaalde periode, na de scheiding van haar moeder werd geboren. "Ik kreeg de achternaam van een vreemde die waarschijnlijk niet eens weet dat ik besta", vertelt Kimberley. Volgens Kimberley probeerde haar vader haar na de geboorte nog officieel te erkennen bij de gemeente, maar was dat niet mogelijk. "Dit was denk ik ook heel pijnlijk voor hem."

Dat zorgde voor veel verwarring en problemen met haar identiteit. "Ik voelde mezelf nooit net zo erg mijn vaders kind als mijn broers en zussen die wel zijn achternaam hadden", deelt ze. Omdat Kimberley niet de achternaam van haar ouders droeg, voelde ze zich nergens echt bij horen. 

Op zoek naar antwoorden over haar vader

In de documentaire onderzoekt Kimberley ook het verleden van haar vader, die om het leven kwam toen zij zeventien jaar oud was. Pas na zijn dood hoorde ze verschillende kanten van zijn leven waar eerder nooit over werd gesproken. "Je ziet hoe ik omga met verlies, mezelf probeerde terug te vinden en op zoek ging naar antwoorden van een ouder die er niet meer is", vertelt ze. 

Dichtbij haar vader in Suriname

Voor haar zoektocht reisde Kimberley na negentien jaar weer af naar Suriname, waar haar vader opgroeide. Daar bezocht ze onder andere zijn oude basisschool, favoriete plekken en het huis waar ze vroeger zelf kwam. "We deden elke dag dingen die intens waren, maar ik had het voor geen goud willen missen", vertelt ze. Daardoor had ze tijdens de reis weinig tijd om alles direct te verwerken.

Toch kijkt ze met een goed gevoel terug op die periode. "Ik heb me sinds zijn dood nooit meer zo dichtbij hem gevoeld als daar", deelt ze. "Ik was daar voor het eerst op een manier waarbij ik alles echt kon zien en begrijpen." Door de plekken te bezoeken waar haar vader graag kwam en verhalen van familieleden te horen, voelde het voor haar alsof hij weer even dichtbij was. 

"Als ouders overlijden, sterven verhalen mee"

Met de documentaire hoopt Kimberley dat families minder zwijgen over moeilijke onderwerpen. "Ik hoop dat de zwijgcultuur opgeheven wordt", vertelt ze. Volgens haar kunnen ouders hun kinderen helpen door bepaalde complexe familieverhalen wel te delen, ook als die pijnlijk of ingewikkeld zijn. Voor kinderen hoopt ze vooral dat zij vragen durven te stellen aan hun ouders. "Als ouders overlijden, sterven zij met al die verhalen." 

Kimberley wil nog steeds officieel de achternaam van haar vader dragen. "Zijn achternaam is het enige wat mij nog echt aan hem kan verbinden. Ik wil ook voor hem alle losse eindjes aan elkaar knopen." Omdat hij er niet meer is, voelt die naam voor haar als een laatste stukje erkenning en als een ode aan haar vader.